Column 82

Repas de Noël (januari 2012)

Ontvangst



Lou en ik waren uitgenodigd voor het Repas de Noël. Samen met alle dorpsbewoners werden we 8 januari om 12 uur ’s middags verwacht in de salle de fête van Saint-Maurice voor het Kerstdiner van ons dorpje. Iets aan de late kant als je het mij vraagt maar, wie ben ik?
Vorig jaar is Lou alleen moeten/mogen gaan omdat ik wegens ziekte (griepje) helaas verhinderd was. Nu waren we beide van de partij.
Daar gingen we dan in ons goede goed (in Limburg noemt men dat zondagse kleren) naar de feestzaal. Ik zag er een beetje tegenop want mijn kennis van de Franse taal is nog steeds abominabel slecht en ja, hoe ga je je dan een beetje verstaanbaar maken?
Maar we zijn toch gegaan want je kunt niet steeds een smoes (licht griepje) verzinnen om geen ‘acte de presence’ te geven.
Een van de vele Franse gewoontes is om elkaar te kussen als je bekenden ontmoet/tegenkomt. Lou had me al geïnformeerd dat het ook bij het repas très normal is! We werden zeer enthousiast en hartelijk ontvangen door de burgemeester. Een hele eer dat we waren uitgenodigd want tenslotte zijn we toch de ‘buitenlanders’, die mensen van à la bas!
Voordat ik goed en wel aan tafel zat had ik al 88 bisous uitgedeeld en ontvangen en bij vertrek trouwens ook nog eens 88 dus tel uit je winst! (er waren 44 van de 55 inwoners aanwezig)
Na de welkomsttoespraak van notre maire, die iedereen bedankte voor hun aanwezigheid, de mevrouw die de feestzaal zo mooi versierd had complimenteerde en nog een kort moment van stilte voor een onlangs overleden dorpsbewoner (92 jaar) in acht nam, kon het diner beginnen.

Het diner



De notabelen van het dorp hadden, viel Lou en mij op, moeite gedaan om zo dicht mogelijk bij ons in de buurt te kunnen zitten, ze waren niet echt aan het dringen of zo maar toch….
Tja, daar zitten we dan, dacht ik nog.
Het diner was verzorgd door een traiteur uit Corbigny, een klein stadje 20 minuten rijden van Saint-Maurice. Lou had me al gewaarschuwd dat er niet op een calorie meer of minder wordt gekeken. Gelukkig hadden we een sober ontbijtje tot ons genomen dus ik dacht het wel aan te kunnen.
Het diner was voortreffelijk, ik kan niet anders zeggen.
We begonnen met een aperitief, Champagne of een Kir Royal met heerlijke hapjes waar geen eind aan kwam, het voorgerecht was een salade met een groot stuk foie gras (waarvan ik me had voorgenomen, na beelden op televisie hoe die arme ganzen met een buis in hun keel het voer naar binnen gepropt krijgen, om dat echt nimmer nooit meer te eten maar ik durfde dus niet te weigeren, te netjes opgevoed) Toen volgde het hoofdgerecht:
Roodbaars omwikkeld met koolblaadjes, een klein gevuld koolraapje en gegratineerde aardappeltjes. Tussendoor moet ik even vermelden dat de heerlijkste bijpassende wijnen werden geschonken die we eveneens moeilijk konden weigeren. Mijn tafelheer (niet Lou) zorgde ervoor dat ik niets tekort kwam want telkens als ik een slokje van mijn glas had genomen schonk hij er twee bij waardoor mijn Frans steeds beter werd, goed zelfs!!!

Eau de Vie



Na het hoofdgerecht kregen we een bolletje roomijs in een koffiekopje (?) en kersen op brandewijn.
De burgemeester (monsieur Larrivée) stond ineens op, toverde een fles zelf gebrouwen eau de vie van peren tevoorschijn en ging alle koffiekopjes met ijs even bijvullen met dit zeer straffe brouwsel. Ik kreeg ook, maar bij mij ging het tot de rand vol en hij vroeg en passant of ik even een ‘chanson’ wilde zingen…!! Jaaaahaaa, daahag!! De enige 2 Franse liedjes die ik zou kunnen zingen zijn:
Sur le pont d’Avignon en Frère Jacques, daarbij zing ik ook nog eens heel vals volgens Lou dus daar ben ik niet aan begonnen.

Galette de Roi



Ik zat inmiddels propvol (sorry mam, niet netjes om het zo uit te drukken) en kon geen boe of bah meer zeggen. Daar kwam de kaasplank ook nog eens langs mét een salade en vervolgens koffie met galette de Roi (Driekoningentaartje). In Nederland is het de gewoonte om er een boon in te stoppen en als die in jouw stukje taart zit mag je jezelf koning/koningin noemen, in Frankrijk stopt men er kleine porseleinen figuurtjes in. Let dus vooral goed op bij het eten van een Frans Driekoningentaartje, het kan je zomaar een vulling of nog erger een tand kosten.



Concert
Na het diner werden we nog getrakteerd op een goedbedoeld klein muzikaal intermezzo door een van de inwoners. Deze muzikale aubade op een soort luit met een slinger eraan werd helaas door velen niet geapprecieerd, de arme ziel werd alleen maar uitgelachen of men liep zuur kijkend en met de ogen draaiend naar buiten om zogenaamd een sigaretje te roken, echt zielig!! Lou en ik hadden met de enthousiaste muzikant te doen en hebben hem de hemel in geapplaudisseerd met als gevolg dat hij na zijn concert spontaan aanbood om een middag bij ons zijn muzikale kwaliteiten te komen tonen! Dat hebben wij weer.
Al met al was het een heel gezellige middag, ik wist niet dat ik zó goed Frans kon spreken en volgend jaar zijn we weer van de partij. Tenminste….als ze ons nog uitnodigen.



À bientôt!